قلبم از دوری تو بد جوری دلتنگ شده

بعد تو هیچ چیزی دوست داشتنی نیست

کوه غصه از دلم رفتنی نیست

حرف عشق تو رو من با کی بگم؟

همه حرفا که آخه گفتنی نیست

کوچه خاطر بیمار مرا

                   خوشبو کرد

با نگاه سبزت

کوک شد ساعت پژمرده یک لحظه زرد

تیک تاکش نفسی تازه نمود

عقربک باز به آهنگ نگاهت رقصید 

 حرکت شد آغاز...

      غروب را نظاره گر باش تا از تنهاییم بخوانی نازنینم.        

موهای تو مشکی ناز

چشمای تو دریای راز

وقتی لبات حرف میزنه

احساس خوبی به وجودم می ذاره

تو نفسهایت را قدری جانانه بکش                                             

زیر این طاق کبود              یکی بود یکی نبود  

مرغ عشقی خسته بود      که دلش شکسته بود

اون اسیر یه قفس         شب و روزش بی نفس

همه آرزوهاش               پر کشیدن بود و بس

تا یه روز یه شاپرک        نگاشو گوشه ای دوخت

چشش افتاد به قفس   دل اون بدجوری سوخت

زود پرید روی درخت        تو قفس سرک کشید

تو چش مرغ اسیر           غم دلتنگی رو دید

دیگه طاقت نیاورد           رفت توی قفس نشست

تا که از حرفای مرغ         شاپرک دلش شکست

شاپرک گفت که بیا         تا با هم پر بکشیم

بریم تا اون بالا ها            سوار ابرا بشیم

یه دفعه مرغ اسیر         نگاهش بهاری شد

بارون از برق چشاش       روی گونش جاری شد

شاپرک دلش گرفت         وقتی اشک اونو دید

با خودش یه عهدی بست     نفس سردی کشید

دیگه بعد از اون قفس        رنگ تنهایی نداشت

توی دوستی شاپرک        ذره ای کم نمی ذاشت

تا یه روز یه باد سرد            میون قفس وزید

آسمون سرخابی شد       سوز برف از راه رسید

شاپرک یخ زدو یخ            مرد و موندگار نشد

چشاشو رو هم گذاشت     دیگه اون بیدار نشد

مرغ عشق شاپرکو           به دست خدا سپرد

نگاهش به آسمون         تا که دق کردش و مرد

یک فریب ساده کوچک

آن هم از دست عزیزی

که دنیا را جز با او و جز برای او نمی خواهی

بی گمان باید همین باشد...

پایان تاجی است که برسر همه می نشیند

و آن داور پیر روزگار ، زمان ، روزی آن را بر سر ما می نهد.

عشق عشق می آفریند             عشق زندگی می بخشد

زندگی رنج به همراه دارد             رنج دلشوره می آفریند

دلشوره جرئت می بخشد             جرئت اعتماد به همراه دارد

اعتماد امید می آفریند                 امید زندگی می بخشد

زندگی عشق می آفریند              عشق عشق می آفرین 

     ...و از عشق مردن

             سفریست به سوی خدا     

چشم به آسمون می دوختیم من و تو

کی می دونست چی میشه

شایدم بخت ما رو به هم می بستن توی دریا شایدم تو آسمونها من و تو

توی دریا ته دریا دو تا ماهی توی خونه

زیر یک درخت آبی که ز شاخش گل مروارید غلتون می بارید

اما من با تو چه حرفی بینمون بود که نشد

حرف ما حرف تو بود چه آرزوها که نشد

توی بیراهی زندگی چی شد جدا شدیم

چه گناهی بین ما بود چه سبب ساز که نشد

چه سبب ساز که نشد

                    زیر سم سمند گریزان ماه و سال

                                                        چون باد تاختیم

                                                                    در شعله بلند شفق ها

                                                                                            غمگین گداختیم۰۰۰

که اغلب ما را از رسیدن به پیروزی دور می کند

چرا که شک و تردید

ترس از تلاش را در ما به وجود می آورد.

هرگز وقتت را با کسی که حاضر نیست وقتش را با تو بگذراند ، نگذران۰

انسان باش ، پاکدل و یکدل باش 

زیرا گرسنه بودن ، صدقه گرفتن و در فقر مردن

بارها قابل تحمل تر از پست و بی عاطفه بودن است۰

چراغ ساحل آسودگی ها در افق پیداست

در این ساحل که من افتاده ام خاموش

غمم دریا دلم تنهاست

وجودم بسته در زنجیر خونین تعلق هاست

"فریدون مشیری"

هر که دلداده شد به دلدارش

ننشیند به قصد آزارش   

برود چشم من به دنبالش 

برود عشق من نگهدارش

سفر  فروغ

تو چنان شبنم پاک سحری ، نه از آن پاک تری

تو بهاری ، نه بهاران از توست

از تو می گیرد وام ، هر بهار این همه زیبایی را

هوس باغ و بهارانم نیست ، ای بهین باغ و بهارانم تو

مامان خوبم خیلی دوستت دارم

تا به کی باید رفت 

از دیاری به دیاری دیگر

نتوانم ،نتوانم جستن

هر زمان عشقی و یاری دیگر

کاش ما هر دو پرستو بودیم

که همه عمر سفر می کردیم

از بهاری به بهاری دیگر  

      فروغ